Futbol bazen bir şehrin aynasıdır. Sahadaki oyun, tribündeki coşku, kulübün yönetiliş biçimi… Hepsi bir bütünün parçalarıdır. Bu nedenle bir takım kötü oynadığında yalnızca puanlar kaybolmaz; umutlar da biraz eksilir. Şanlıurfaspor’un son haftalarda yaşadığı tablo da tam olarak böyledir. Son beş maçta kaybedilen 14 puan, yalnızca bir istatistik değil, aynı zamanda kulübün içinde bulunduğu durumun özeti gibidir.
Futbolun cilvesi denir ya… Bazen top direkten döner, bazen kaleci gününde olur, bazen de hakemin düdüğü tartışılır. Ancak bu kadar puanın kaybını yalnızca futbolun cilvesiyle açıklamak, gerçeği fazlasıyla hafifletmek olur. Çünkü ortada tesadüflerden çok daha büyük bir sorun olduğu açıktır.
Sahaya çıkan takımın haline bakınca insan ister istemez şu soruyu soruyor: Bu takım gerçekten ne oynamak istiyor? Hücum mu, savunma mı, yoksa yalnızca vakit mi? Şanlıurfaspor’un son haftalardaki görüntüsü, sanki bir yolculuğa çıkmış ama nereye gittiğini unutan bir yolcuya benziyor. Yürüyüş var, hareket var; fakat yön konusunda ciddi bir belirsizlik söz konusu.
Bir futbol takımının en önemli özelliği kimliğidir. Taraftar o kimliği görmek ister. Mücadele eden bir takım mı? Pres yapan bir takım mı? Savunma güvenliği üzerine kurulu bir takım mı? Şanlıurfaspor’un sahadaki görüntüsüne bakıldığında ise ortaya çıkan tablo biraz tuhaf. Ne tam savunma yapılabiliyor ne de hücumda etkili bir plan ortaya konulabiliyor. Ortada bir oyun var ama sanki herkes kendi sayfasını okuyor, kitabın konusu ise kimse tarafından bilinmiyor.
Elbette sorumluluğu yalnızca futbolcuların üzerine yıkmak kolaycılık olur. Futbol dediğimiz şey, yalnızca 90 dakika boyunca topun peşinde koşan oyunculardan ibaret değildir. Yönetiminden teknik heyetine kadar herkes bu hikayenin bir parçasıdır. Bir yerde işler ters gidiyorsa, aynaya bakması gereken yalnızca futbolcular değildir.
Bazen insanın aklına şu geliyor: Şanlıurfaspor’un puanları sanki gizemli bir şekilde kayboluyor. Sanki birileri gece gelip puan cetvelinden birkaç satırı silip götürüyor. Oysa gerçek çok daha basit. Puanlar sahada kayboluyor. Mücadele eksildiğinde, disiplin zayıfladığında ve plan ortadan kaybolduğunda puanlar da doğal olarak bavulunu alıp başka takımlara doğru yola çıkıyor.
Bu şehir futbola yabancı değildir. Şanlıurfa tribünleri yıllardır nice zor günler görmüş, nice umutlar taşımıştır. Taraftarın beklentisi mucize değildir. Kimse her maçın kazanılmasını istemiyor. Ancak sahada mücadele eden, formanın hakkını veren bir takım görmek istiyor. Çünkü futbol bazen kazanamasanız bile saygı kazanabileceğiniz bir oyundur.
Ne var ki son haftalardaki görüntü, tribünlerdeki sabrı da sınamaya başlamış durumda. Futbolseverler artık yalnızca skor tabelasına değil, sahadaki ruh haline de bakıyor. Orada gördükleri şey ise çoğu zaman bir arayıştan ibaret.
Şanlıurfaspor’un bugün ihtiyacı olan şey yeni bahaneler değildir. Futbolda bahane üretmek, çoğu zaman problemi büyütmekten başka bir işe yaramaz. Asıl ihtiyaç duyulan şey, açık bir öz eleştiri ve kararlı bir değişim iradesidir. Yönetim planlamasını gözden geçirmeli, teknik heyet oyun anlayışını yeniden değerlendirmeli, futbolcular ise formanın ağırlığını hatırlamalıdır.
Çünkü bu forma sıradan bir forma değildir. Bu forma bir şehrin hikayesini taşır. Balıklıgöl’ün serinliğini, Harran’ın güneşini ve tribünlerdeki coşkuyu temsil eder.
Son beş maçta kaybedilen 14 puan belki geri gelmeyecek. Futbolun geçmişi geri getirme gibi bir alışkanlığı yoktur. Ancak geleceği değiştirmek hala mümkündür.
Yeter ki Şanlıurfaspor, sahaya çıktığında ne için oynadığını hatırlasın.
Aksi halde bu gidişat devam ederse, futbol tarihine yeni bir atasözü eklenebilir:
“Top yuvarlaktır ama bazen bir takımın kaderi düz bir çizgide aşağı doğru gider.”
Şanlıurfaspor’un buna razı olması ise ne şehrin ruhuna ne de taraftarın sabrına yakışır. Çünkü bu şehir, umudunu kaybetmeyi değil; düştüğünde yeniden ayağa kalkmayı iyi bilir.
