Şanlıurfa’da yollar… Ah, yollar! Kar sonrası beyaz örtünün altından çıkan çukurlar, kasisler ve yarıklar, sanki şehrin kendi dilinde fısıldıyor: “Bize dokunana, hakkımızı verene selam olsun.” Araçlar her sabah bu çukurlarda dans ediyor; süspansiyonlar inliyor, lastikler fısıldıyor: “Biraz dikkat et, yoksa kırılırız.”
Ama en ilginç manzara, bu drama karşı koltuklarında oturan yetkililer. Müdürler, daire başkanları… O kadar uzak ki, sanki gözleri sadece kendi odalarının duvarlarını görüyor. Bir yarığın yanında duran vatandaşın bakışlarını, arabasının ön düzeninin inleyen sesi duymak istemiyorlar. Görmemek mi, yoksa görmeyi reddetmek mi? Her hâl, aynı sonuca çıkıyor: Görmüyorlar.
Şehir, sadece taş ve asfalt değil; bir nefes, bir yaşam, bir umut… Ve bu umut, her çukurda biraz daha eziliyor. Vatandaş, her yarığın önünde kendi sabrını tartıyor. “Acaba bu çukuru gören var mı?” diye soruyor. Cevap, sessizliğin gölgesinde: Hayır, kimse görmüyor.
Bir belediye başkanı olsaydım… Basın mensuplarıyla birlikte şehirde yürür, her kasise, her çukura dokunur, bu sessiz çığlığı duyurdum. Görevini yapmayanları tespit eder, liyakatli ellerle değiştirirdim. Ama bizimkiler koltuklarına öylesine yapışmış ki, şehirdeki çukurlar sadece asfaltın değil, sorumluluk bilincinin de yarıkları hâline gelmiş.
Ve işin hicivli tarafı: Şehir çukurlarla dolu, araçlar hasar görüyor, halk sabrını yitiriyor… Ama yetkililer hâlâ masallarla avunuyor. “Her şey yolunda” diyorlar, sanki asfaltın inleyen sesi, lastiklerin çığlığı ve vatandaşın iç çekişi hiç yokmuş gibi. Çukurlar büyüyor, kasisler yarılıyor; şehrin melodisi artık bir protesto senfonisi gibi.
Şanlıurfa’nın yolları bir gün düzelecek, elbet… Ama önce yöneticiler biraz cesaret ve sorumluluk duygusunu hatırlamalı. Koltukta oturmakla, görev yaptık sanmak arasında uçurumlar var. Şehir, makam sahiplerine değil, iş bilen, gözü açık, eli hızlı ellere muhtaç. Yoksa her çukur ve her yarık, sadece araçları değil, şehrin güven duygusunu da parçalamaya devam edecek.
Sonuçta, kasisler yarık, araçlar hasar görüyor, yetkililer görmüyor… Ve biz, bu dramayı izleyen vatandaşlar, kendi yol çilemizi çekiyoruz. Şehir bir şiir yazıyor; bakalım, görev bilinci olanlar hangi mısralara dokunacak?
