Destek elbette kıymetlidir. Sosyal devlet olmanın gereği de budur. Ancak Şanlıurfa’nın beklediği yalnızca dönemsel destekler değil; kalıcı, somut ve takvimi belli yatırımlardır.
Yeni hizmet binası meselesi? “ Bir sonraki ziyarette müjdeye bağlarız” anlayışı. İl genelinde huzurevi sayısının yetersizliği? “Yatırım programına alındı” denilen 200 yataklı Eyyübiye huzurevi ve yaşlı bakım evi. Peki ne zaman? Tarih yok. Takvim yok. İhale süreci yok. Sadece bir cümlelik müjde.
Şanlıurfa, müjdelerin takvimle buluşmadığı bir şehir olmaktan yoruldu. Hızlı tren başlığı yıllardır gündemde. Almanya uçak seferleri müjdesi zaman zaman ısıtılıp servis ediliyor. Sonuç? Bekleyiş. Şimdi de huzurevi için “yatırım programına alındı” deniyor. Güzel. Ama yatırım programına alınmak, yatırımın başladığı anlamına gelmez. Bu şehir artık “olacak” değil, “oldu” cümlesini duymak istiyor.
Resmî engelli bakım evlerinin kontenjan üstü çalıştığı iddiası uzun süredir konuşuluyor. Personel yükü artıyor, aileler sıra bekliyor. Bu konuda somut bir çözüm planı var mı? Basın açıklamasında yoktu. Şanlıurfa’nın sosyal hizmet altyapısı nüfus artış hızına paralel güçlendirilmeli. Aksi hâlde verilen destekler, yapısal sorunların üzerini örten geçici pansumanlara dönüşür.
Programın işleyişi de ayrı bir tartışma konusu. Önce valilik ziyareti, ardından özel okul, sonra Balıklıgöl gezisi… Basın açıklaması 16.00 olarak duyuruluyor. Basın mensupları bekliyor. Saat 17.00 oluyor, “birazdan” deniyor. 17.30’da merdivenlerden çıkan bir heyet. Beklemek mesleğin doğasında vardır. Ancak kamu adına soru soran gazetecinin zamanının da bir değeri vardır. “Bakandır, yoğun programı var” anlayışı, kurumsal ciddiyetin yerini almamalıdır.
Daha önemlisi, soru meselesi. Bakan daha önceki ziyaretinde de notlarını okumuş, basından soru almadan ayrılmıştı. Bu kez de benzer bir tablo. Oysa Şanlıurfa’nın sorusu bitmez. Genç nüfusun iş beklentisi, kadın istihdamı, kırsalda sosyal hizmete erişim, bağımlılıkla mücadele, engelli bakım merkezlerinin kapasitesi, koruyucu aile uygulamalarının yaygınlaştırılması… Liste uzar gider.
Sahada dolaşan gazetecilere vatandaşın yönelttiği serzeniş ise daha çarpıcı: “Neden sormuyorsunuz? Urfa’nın sorunlarını neden bakanlara iletmiyorsunuz?” Gazeteci soru sormak ister, ancak soru imkânı tanınmazsa kamuoyuna nasıl hesap soracaktır? Soru sormayan basın eleştirilir; soru soramayan basın ise sistem eleştirisinin parçası hâline gelir. Burada mesele kişisel değil, ilkeseldir. Şeffaflık, yalnızca açıklama yapmakla değil; soruya açık olmakla mümkündür.
125 milyon liralık sosyal destek, Ramazan ayında ihtiyaç sahipleri için anlamlıdır. Kimsenin buna itirazı yok. Fakat Şanlıurfa’nın sosyal politikada beklediği şey, sürdürülebilirliktir. Huzurevi ihtiyacı artıyorsa, takvim açıklanmalıdır. Engelli bakım merkezleri doluysa, kapasite artışı planı paylaşılmalıdır. Sosyal yardımlar artıyorsa, istihdama geçiş stratejisi de ortaya konulmalıdır. Sosyal destek ile sosyal kalkınma arasındaki fark burada başlar.
Bir şehre gelmek; selam vermek, fotoğraf çekmek, sosyal medyada paylaşım yapmak değildir yalnızca. O şehirle yüzleşmektir. Eleştiriyi dinlemektir. Zor sorulara cevap vermektir. Şanlıurfa, alkış kadar eleştiriye de açık bir siyasi kültürü hak ediyor. Çünkü bu şehir, Türkiye’nin en genç nüfusuna sahip illerinden biri. Sorunları da büyük, potansiyeli de.
Müjde siyaseti kısa vadede etkilidir; icraat siyaseti kalıcıdır. Şanlıurfa artık “yatırım programına alındı” cümlesinin devamını duymak istiyor: İhale tarihi nedir? İnşaat ne zaman başlar? Bütçesi ayrıldı mı? Kaç personel istihdam edilecek? Hizmete giriş tarihi ne?
Sorular düşmanlık değildir. Bilakis kamu yönetiminin kalitesini artıran araçlardır. Şanlıurfa basını soru sormak ister. Vatandaş cevap duymak ister. Bakanlık ise güven tesis etmek isterse, bu üçlü arasındaki mesafeyi azaltmalıdır.
Bu şehir beklemekten yoruldu. Müjdeden çok takvim, sözden çok icraat istiyor. Ve en önemlisi; alkıştan çok cevap bekliyor.
