Şimdi diyeceksiniz ki, “Yatırım yapılıyor, daha ne istiyorsun?” Elbette yatırım yapılsın. Hatta daha fazlası yapılsın. Kim modern yollar istemez? Kim şehir hastanesine ulaşımı kolaylaştıracak kavşaklara karşı çıkar?
Mesele yatırım değil…
Mesele, bir işi yaparken vatandaşa “Biraz daha sabret.” demenin de bir sınırı olmasıdır.
27 Nisan’da başlayan Şanlıurfa Şehir Hastanesi bağlantı kavşağı çalışması hâlâ sürüyor. Gün geçmiyor ki Emniyet Caddesi’nde yeni bir araç kuyruğu oluşmasın. Sabah işe giden de dertli, akşam evine dönmeye çalışan da…
Urfalının güzel bir sözü vardır: “Ağır giden yol alır ama yerinde duran varacağı yere hiç ulaşamaz.”
Bizim kavşak da maşallah, ne hızlı gidiyor ne de vatandaşı rahatlatıyor.
İşin ilginç tarafı şu…
Böylesine kritik bir noktada çalışma yapan ekipleri gören vatandaşın aklına aynı soru geliyor:
“Yoksa bu yol gelecek nesillere mi yapılıyor?”
Çünkü çalışma temposuna bakınca insan ister istemez düşünüyor. Şehrin en önemli ulaşım noktalarından biri kazılmış durumda ama çalışma düzeni sanki köy içi stabilize yol yapılıyor havasında.
Tek vardiya…
Arada birkaç iş makinesi…
Sonra uzun bekleyiş…
Urfalı buna ne der biliyor musunuz?
“Bu hızla giderse kavşak biter ama bizim torunlar açılış kurdelesini keser.”
İşin daha düşündürücü tarafı ise aynı dönemde Göbeklitepe Köprülü Kavşağı’nın da çalışmaya başlaması.
Bir tarafta şehir hastanesi…
Diğer tarafta Göbeklitepe…
İkisinin ortasında kalan vatandaş ise direksiyon başında sabır taşı…
Sabah saat sekiz…
Akşam beş…
Emniyet Caddesi artık cadde olmaktan çıkmış, açık hava otoparkına dönmüş durumda.
Motorlar çalışıyor.
Klimalar sonuna kadar açık.
Yakıt göstergesi aşağı iniyor.
Sinir katsayısı yukarı çıkıyor.
Sonra birileri çıkıp, “Biraz sabredin.” diyor.
İyi de Urfalı yıllardır sabrediyor zaten.
Sabır da bir yere kadar…
Şehrin büyüdüğü yıllardır söyleniyor.
Araç sayısının arttığı da biliniyor.
Şehir Hastanesi’nin binlerce araç çekeceği de hesaplanmış olmalı.
Peki o zaman bu projeler neden daha güçlü bir planlamayla yürütülmüyor?
Neden gece vardiyası yok?
Neden hafta sonu tam kapasite çalışma yapılmıyor?
Neden vatandaş aylarca aynı çileyi çekmek zorunda bırakılıyor?
İşte cevabı beklenen sorular bunlar.
Çünkü mesele asfalt dökmek değildir.
Mesele, vatandaşın ömrünü trafikte tüketmemektir.
Şanlıurfa artık eski Şanlıurfa değil.
Nüfus iki milyonu aşmış.
Araç sayısı her yıl artıyor.
Ama bazı projelerin ilerleyişine bakınca insanın aklına şu geliyor:
“Galiba trafik beklesin diye yolu yapıyoruz.”
Oysa kamu hizmeti, vatandaşın hayatını kolaylaştırmak içindir.
Bir yatırım, vatandaşın hayatını aylarca zorlaştırıyorsa orada dönüp yeniden düşünmek gerekir.
Elbette yapılan hizmete teşekkür edilir.
Ama eksik görülen yönler de söylenir.
Çünkü eleştiri düşmanlık değildir.
Tam tersine, daha iyisini istemektir.
Şimdi yetkililere naçizane bir önerimiz var…
Şu kavşakları biraz hızlandırın.
Yoksa Urfalı yakında adres tarif ederken şöyle diyecek:
“Şehir Hastanesi’ne gideceksen önce bir trafik duası oku, sonra yola çık.”
İşin şakası bir yana…
Şanlıurfa bunu hak etmiyor.
Bu şehir, yapılan yatırımların yıllarca konuşulmasını değil, zamanında bitirilmesini istiyor.
Çünkü Urfalının artık ne sıcağa tahammülü kaldı ne de trafikte eriyen ömrüne…
Velhasıl…
Yol yapılıyor diye sevinelim derken, yolda kalmayı kader kabul etmeyelim.
